[วันนั้นเป็นวันที่นาคาอิ ฮิซาโอะจะจะต้องจดจำไปชั่วชีวิต...]

 

หิมะสีขาวโพลนร่วงหล่นจากท้องฟ้า ราวกับจะย้อมโลกนี้ด้วยสีของมัน

ฮิซาโอะยืนอยู่ใต้ต้นไม้ที่ถูกหิมะแต้มสีขาวให้กับกิ่งที่เปลือยเปล่า

ในมือถือกระดาษโน๊ตที่เขียนด้วยลายมือ เรียกเขามาเจอที่นี่ตอน 4 โมง

 

"ฮิซาโอะคุง..ดีจังที่เธอมา..."

 

ชายหนุ่มหัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ เมื่อได้ยินเสียงแสนหวานของหญิงสาว

เสียงของหญิงสาวที่เขาได้ยินนับครั้งไม่ถ้วน เสียงของหญิงสาวที่เขาเคยได้แต่ฝันถึง

 

 

 "คุณอิวานาโกะเองรึครับที่ทิ้งโน๊ตเอาไว้ให้ผม?"

ชายหนุ่มอยากจะต่อยหน้าตัวเอง หลังจากใช้เวลาทั้งช่วงบ่ายคิดคำพูดเหมาะๆ

สุดท้ายกลับพูดออกไปได้แค่นี้เองเรอะ

 

 "ค่ะ..ฉันขอให้เพื่อนช่วยส่งให้คุณอีกที ดีใจจังเลยที่ได้รับ..."

หญิงสาวยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของฮิซาโอะเต้นระรัว ราวจะหลุดออกมาจากอก

 

หลังจากช่วงเวลาแห่งความเงียบผ่านไป

อิวานาโกะเอานิ้วชี้ม้วนผมสีดำขลับของตัวเองด้วยความเขินอายอย่างไม่ตั้งใจ

ดวงตาเธอจ้องมาที่ฮิซาโอะอย่างแน่วแน่ ก่อนจะรวบรวมความกล้าที่มี แล้วพูดออกมา

 

"เอ่อ..คือว่า..."

หัวใจของฮิซาโอะเต้นแรง

"ฉัน..อยากรู้ว่า..."

หัวใจของฮิซาโอะเต้นแรงขึ้น

"ฮิซาโอะคุง..จะ...คบกับฉ..ฉันได้ไหมคะ.."

หัวใจของฮิซาโอะเต้นแรงขึ้น แรงขึ้น

 

เขาพยายามที่หาคำพูดอะไรซักอย่างเพื่อตอบรับหญิงสาว

แต่สิ่งที่เปล่งออกมาจากลำคอของเขากลับมีแค่ความเงียบ

ร่างกายของเขาแข็งทื่อราวกับท่อนไม้

 

สิ่งเดียวที่ยังตอบสนองคือหัวใจที่เต้นระรัว

 

"ฮิซาโอะ...คุง..?"

ความเจ็บปวด

หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ

พร้อมกับความเจ็บปวดที่ตามมาราวกับถูกเหล้กแหลมทิ่มแทง

"ฮิซาโอะคุง !?"

ชายหนุ่มยกมือขึ้นกุมหน้าอกด้วยความเจ็บปวด

ดวงตาเบิกโพลง

เข่าที่อ่อนล้าไม่สามารถรับร่างกายได้อีกต่อไป

"ฮิซาโอะคุง !!!!!" 

 

แล้วความมืดสนิดก็ตามมา...

สิ่งสุดท้ายที่เขาจำได้คือเสียงร้องตะโกนขอความช่วยเหลือของอิวานาโกะ

 

[วันนั้นเป็นวันที่นาคาอิ ฮิซาโอะจะจะต้องจดจำไปชั่วชีวิต...]

 

 

 

 "อะริธเมีย" [Arrhythmia]

ชื่ออันแปลกประหลาดราวกับภาษาต่างดาวนี้คือโรคของเขา

โรคที่บางครั้งหัวใจจะเต้นไม่เป็นจังหวะ และในกรณีที่เลวร้ายอาจจะถึงตาย

ชายหนุ่มได้ยินว่าเโรคนี้แฝงตัวอยู่ในร่างของเขามานานแล้ว

แต่ราวกับปาฏิหาริย์ที่อาการของโรคดังกล่าวไม่ได้แสดงออกมา

แต่มันจะเรียกว่าโชคดีหรือปาฏิหาริย์ได้จริงๆหรือ..

 

 

ในช่วงสัปดาห์แรกที่เข้าโรงพยาบาลห้องของเขาเต็มไปด้วยการ์ด ดอกไม้ และของเยี่ยมไข้ต่างๆ

แต่หลังจากเวลาผ่านไป สิ่งที่ตามมาคือความเงียบ ไม่มีดอกไม้ ไม่มีการ์ด ไม่มีคำอวยพรหรือของเยี่ยมอีกต่อไป

อิวานาโกะ เยี่ยมเขาเป็นครั้งสุดท้ายหกอาทิตย์หลังจากที่เขาเข้าโรงพยาบาล

ในช่วงที่เธอมาเยี่ยมนั้น เขาแทบไม่ได้คุยกับเธอ

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น คำสารภาพใต้ต้นไม้ในวันที่หิมะตกนั้น....

 

 

สี่เดือนผ่านไปฮิซาโอะ ได้รับอนุญาติให้ออกจากโรงพยาบาลได้

 

สิ่งที่เปลี่ยนไปคือร่างกายที่ไม่เหมือนเดิม

ยาจำนวนมหาศาลที่เขาต้องได้รับในแต่ละวันเพื่อทรงอาการของโรค

และโรงเรียนใหม่ที่เขาจะต้องไป--

โรงเรียนเพื่อผู้พิการที่มีระบบรักษาพยาบาลพร้อมตลอด 24 ชม

"โรงเรียนยามากุ"

 

...ชีวิตใหม่

...สถานที่ใหม่

...สังคมใหม่

....และการพบเจอครั้งใหม่ของชายหนุ่มได้เริ่มขึ้น..

 

 ..............................................................................................................................

 

 

เป็นช่วงปีใหม่ของบอร์ด 4 chan (บอร์ดสำหรับโพสรูปของฝรั่ง)

เมื่อมี Anonymous คนนึงโพสหน้าแถมจากหนังสือโดจิน Schuppen Harnische ที่เขียนโดย Raita

เป็นภาพร่างคร่าวๆของเรื่องราวของเหล่าหญิงสาวในชื่อ "Katawa Shoujo"

ในตอนนั้นเองก็มีผู้เสนอไอเดียว่า "แหม มันน่าจะจับไปทำเป็นเกม Ren-ai จริงๆนะ"

--ราวกับไฟลามทุ่ง ไอเดียอันนี้มีผู้เสนอต่อยอดมากมาย

เนื้อเรื่อง เหตุการณ์ต่างๆถูกเสนอเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย

โดยที่ต้นเรื่องนั้นมาจาก "ภาพๆเดียว"เท่านั้น!

โดยส่วนหนึ่งก็ใช้เนื้อเรื่องที่ Raita เขียนขึ้นอย่างคร่าวๆ มาต่อยอดให้เป็นเรื่องเป็นราว

มีการเปิดฟอรัมม์เฉพาะสำหรับไอเดียของเกม

 

และก็ได้รวบรวมเหล่าผู้ที่จริงจังกับการทำไอเดียนี้ให้เป็นความจริงในชื่อ  Four Leaf Studios

 

 ..............................................................................................................................

 Katawa Shoujo - Characters


 

ลิลลี่ ซาโต้

มีความพิการทางตาแต่กำเนิดทำให้เธอใช้ชีวิตอยู่ในความมืด

มีจิตใจที่โอบอ้อมอารี และเป็นมิตรกับทุกคน ทำให้เป็นเสมือนตัวแทนของคนในห้อง

ฮานาโกะ อิเคซาวะ

ร่างครึ่งหนึ่งเป็นแผลจากการที่บ้านถูกเพลิงไหม้ในวัยเด็ก

จากบาดแผลนี้เองทำให้เธอกลายเป็นคนเก็บตัว และไม่กล้าที่จะสุงสิงกับใคร

 

เอมิ ไอบาระซากิ

สูญเสียขาทั้งสองข้างไปจากอุบัติเหตุ

แต่เป็นคนที่มีความร่าเริงอยู่เสมอ ไม่เคยยอมแพ้กับเรื่องใดๆ 

และยังคงออกวิ่ง ด้วยขาเทียมทั้งสองข้างที่เธอมี

ริน เทซึกะ

มีแขนสองข้างที่ลีบและไม่สามารถใช้งานได้ เธอจึงใช้ขาทั้งสองข้างแทนในการทำงานต่างๆ

เธอมีนิสัยชอบครุ่นคิดในสิ่งต่างๆ  และชอบพูดถึงสิ่งที่เป็นนามธรรมจนมักทำให้คนที่ฟังสับสน

ชิซึเนะ ทาคามิจิ

มั่นคง ตรงไปตรงมา และมีความเป็นผู้นำสูง  ด้วยเหตุนี้เองเธอจึงเป็นหัวหน้าชั้นเรียนอย่างไม่ต้องสงสัย

ถึงแม้เธอจะมีอุปสรรคที่หูหนวกและเป็นใบ้ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความเป็นผู้นำของเธอนั้นลดลงไปได้เลย

 ..............................................................................................................................

 

Katawa Shoujo - อยุ่ภายใต้เงื่อนไข Creative Commons BY-NC-ND License. หรือก็คือสามารถใช้งานและเผยแพร่ได้ฟรี โดยให้แสดงที่มา ไม่นำไปค้าขาย หรือดัดแปลงแก้ไขต้นฉบับ

Website - http://www.katawa-shoujo.com ปัจจุบันมีัตัวอย่าง Act 1 ของเกมออกมาให้ลองเล่นกันแล้ว

Comment

Comment:

Tweet

Like the sky was in my mind.
Like my mind was the sky.

ได้ลองสัมผัส act 1 แล้ว
ชอบรินที่สุดเลยconfused smile confused smile

#1 By uwasa (189.55.4.253) on 2009-05-21 07:54